Blog

Βρισκόμαστε στην Αθήνα.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2025. 

Μεγάλη Παρασκευή.

Μια κάθ όλα τυπικά ευχάριστη Ελληνική μέρα. Ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια τραγουδάνε, ο Νίκος και ο Be ( Ο σκύλος) φτάνουμε για απειροστή φορά στο πεδίο του Άρεως.

Μπαίνουμε από την είσοδο του Βασιλιά, κατευθυνόμαστε δεξιά προς το θεατράκι της Αλίκης, όταν ακριβώς απέναντι και αριστερά μας, παρατηρώ μια κυρία να βαδίζει προς τα επάνω με ένα ολοκαίνουργιο μοβ ποδήλατο Ideal – Mountain bike 26”.

Μα τί ωραία φάση, σκέφτομαι!

Κάποιο εγγόνι θα γίνει χαρούμενο σήμερα!

Αναπολώ τα δικά μου και χαίρομαι… 

Έτσι το είχα λάβει και εγώ ένα πρωί εκεί που παραθερίζαμε οικογενειακώς. 

Δυο εβδομάδες έκανα να κατέβω από την σέλα...

Θεϊκή εμπειρία!

Παίρνουμε λοιπόν να συνεχίσουμε προς τα επάνω το δρόμο μας, όταν ξαφνικά παρατηρώ ότι η κυρία έχει σταματήσει το περπάτημα και προσπαθεί να καβαλήσει το ποδήλατο!!!

Παρακαλώ;;;

Τι είν’ τούτο;;;

Μέχρι να προλάβω να καταλάβω τί γίνεται, η κυρία έχει καβαλήσει αδέξια το ποδήλατο και προσπαθεί να κατέβει την κατηφόρα. Φυσικά στα 2 μέτρα πέφτει, ευτυχώς στα πόδια της. 

Μπά, λέω!

Τί κάνει;;;

Ας κάτσω να δω λιγάκι!

Πραγματικά λοιπόν, η εν λόγο κυρία, αφού συνέρχεται λίγο από την πτώση, κάνει μια γρήγορη αναστροφή και ξεκινάει πάλι πίσω για την μικρή ανηφόρα. Δέκα βήματα παραπάνω, γυρίζει το ποδήλατο, και με τον ίδιο αδέξιο τρόπο, καβαλάει και ξεκινάει πάλι προς τα κάτω.

Αλήθεια;;;

Πώς είναι δυνατόν;;;

Δεν είναι δώρο σε εγγόνι;;; 

Μέχρι που να σκεφτώ αυτά, πάρτην πάλι κάτω. Αυτή τη φορά με περισσότερη ταχύτητα. Ευτυχώς έχει γερά πόδια και την σέλα σε μικρό ύψος, οπότε σώζεται από κανονική χύμα.

Ουάααααααααααααου!!! 

Η κυρία αυτή προσπαθεί να μάθει ποδήλατο! 

Μόνη της!

Αυτό είναι δουλειά για εμένα – Την έστειλε Ο Θεός! 

Χωρίς άλλη σκέψη, μεταβολή και πάμε καρφί επάνω της!

Καλημέρα σας, κυρία μου, της λέω.

Καλημέρα και σε εσάς μου απαντάει.

Τί κάνετε εδώ παρακαλώ;

Προσπαθώ να μάθω ποδήλατο!

Μόνη;

Μόνη, μου λέει.

Μπράβο σας!!! Της λέω! 

Πώς πάει ο αγώνας;;;

Όχι και τόσο καλά, μου λέει. Συνεχώς πέφτω. 

Χμμμ, καταλαβαίνω. Έτσι γίνεται στην αρχή. Όσο πέφτουμε μαθαίνουμε. Το σημαντικό είναι η θέληση για να μάθουμε, της λέω. Πώς σας φαίνεται η ιδέα να βοηθήσω λίγο;;;

Μπα; Γνωρίζεται; Μου λέει. 

Κοιτάξτε, της λέω. Είμαι εμπειρικός δικυκλιστής από 2 χρονών και πλέον εκπαιδευόμενος εκπαιδευτής οδηγών με εξειδίκευση το δικυκλισμό στην πόλη. Βρίσκομαι στην αρχή της νέας μου καριέρας και πιστεύω μπορώ σίγουρα να βοηθήσω!

Εντάξει, μου λέει! Να δοκιμάσουμε. 

Μια χαρά, της λέω. 

Για πάμε παρακαλώ να δοκιμάσουμε να καβαλήσετε "έτσι" και να προχωρήσετε. 

Η κυρία το κάνει και προχωράει άνετα χωρίς καμία πτώση.

Τώρα για βάλτε παρακαλώ την σέλα σε αυτή τη θέση και δοκιμάστε και κάνετε "αυτό". 

Το κάνει και αυτό!

Ωραία, τώρα για δοκιμάστε “εκείνο”.

Το κάνει και εκείνο.

Η φάση μελώνει, σκάμε τα πρώτα χαμόγελα.

Και ο σκύλος αρχίζει να τραβάει... 

Χμμμ... Ξέχασα το σκύλο!!!

Τον έχω κόψει στην αρχή της πρωινής του βόλτας!

Είμαι πλέον σε αδιέξοδο. 

Κοιτάξτε, της λέω. Η συνεργασία μας μοιάζει να λειτουργεί, πώς σας φαίνεται η ιδέα να κάνουμε ένα κανονικό μάθημα;

Πόσο κοστίζει, με ρωτάει.

45' σε χρόνο και τίποτα σε χρήματα. 

Είμαι φοιτητής, οπότε παραδίδω μαθήματα δωρεάν, της λέω. 

Κοίτα - μου λέει, αν είναι να κάνουμε δουλειά θα πάρεις χρήματα διαφορετικά το ξεχνάμε.

Χμμμ, εντάξει της λέω, έχω λύση. Θα κάνουμε μάθημα κανονικά. Η συμφωνία μας θα είναι αμοιβή με φιλοδώρημα. Στο τέλος του μαθήματος, αν νιώσετε ότι σας ωφέλησε, θα βάλετε μόνη σας στην τσάντα μου όποιο φιλοδώρημα θέλετε – χωρίς εγώ να το γνωρίζω. Έτσι είμαστε και οι δύο εντάξει, τί λέτε;

Συμφωνούμε, μου λέει. 

Έτσι λοιπόν, το πρώτο μας μάθημα έγινε την επόμενη το πρωί.

Μεγάλο Σαββάτο του 2025 στις 11.00 το πρωί.

Σύντομα έμαθα ότι η κυρία Βέρα είναι άσχετη από ισορροπία και δίκυκλα γενικότερα. Δυσκολεύεται να ξεχωρίσει την λειτουργική αρχή των τροχών από τα φρένα και απλά από μικρό παιδί την τρώει ο καημός της ποδηλασίας. Πλέον έχει αποφασίσει να φροντίσει το θέμα. 

Δηλαδή μας είδε Ο Θεός. 

Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.

Τους πρώτους έξη μήνες στην εκπαίδευση Αυλής, κάναμε μάθημα τρεις φορές την εβδομάδα. Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή. Η κ. Βέρα αποδείχθηκε υπεύθυνη στις σπουδές της πέρα από κάθε προσδοκία. Συμμορφώθηκε απόλυτα με όλα τα μέτρα ασφάλειας και παρά τις αμέτρητες τούμπες που έφαγε, (ανώτερος τραυματισμός κάτι μελανιές και μια φορά ένα πρήξιμο στο πόδι) συνεχίζαμε χαρούμενα και ακατάπαυστα. 

Την δεύτερη περίοδο της Αυλής αραιώσαμε τα μαθήματα σε ένα την εβδομάδα. Η κ. Βέρα είχε μεγαλύτερη ανάγκη να μαθαίνει παίζοντας μόνη της στο πάρκο, παρά να έχει εμένα να την τραβάω σε νέες δεξιότητες.

Σήμερα πλησιάζουμε το τέλος της Αυλής. Η κ. Βέρα μαθαίνει άλματα με ορθοπεταλιά ή/και κάθισμα στη σέλα (για να ξεπερνάει τα εμπόδια στο δρόμο της). Οδηγάει άνετα με ένα χέρι ενώ ταυτόχρονα κάνει σινιάλα για να στρίψει. Οδηγάει σε ανώμαλο δρόμο. Στρίβει με τιμόνι διατηρώντας το ποδήλατο όρθιο με σώμα. Και το πιο σημαντικό: Ξέρει το βιβλίο θεωρίας της Αυλής και τον ηθικό κώδικα του Χαρούμενου Αστικού Δικυκλισμού απέξω και ανακατωτά. 

Η φάση μας εξελίχτηκε σε Όνειρο. 

Οσονούπω, θα έχει και το πρώτο πτυχίο Αυλής που εκδόθηκε ποτέ από το Δικυκλάρω.gr. 

Όταν την δείτε χαρούμενη να τσουλάει στους δρόμους της πόλης, δοκιμάστε να πιστέψετε ότι η εμπειρία της με τα δίκυκλα ξεκίνησε στα μέσα του 2025. 

Εγώ ακόμα τρίβω τα μάτια μου μαζί της.

Η γυναίκα είναι μύθος.

Νίκος - 21/09/2026